Eftir mikla baráttu um meistaratitilinn var lokaleikurinn sögulegur. Mikil dramatík og ekkert gefið eftir, mikil harka, misnotuð vítaspyrna og slæm meiðsli tveggja lykilmanna Akranesliðsins settu mark sitt á leikinn.

Skagamenn kölluðu á George Kirby á nýjan leik og ætluðu honum að snúa við þróun síðustu ára. Ekki höfðu allir trú á því að verið væri að gera rétt í því að fá gamalreyndan þjálfara til að þjálfa nýja kynslóð leikmanna. 

Liðið endaði í þriðja sæti deildarinnar og margir leikir þess þóttu ágætlega leiknir. Miklar breytingar héldu áfram að verða á leikmannahópnum. Ljóst er þó að mikill efniviður ungra leikmanna er til staðar.

Ekki var yfir mörgum sigrum að státa í fyrstu. Einn forystumaðurinn orðaði það svo „Töp eiga ekki að vera til að lama okkur eða draga úr okkur kjarkinn, heldur þveröfugt, til þess að hvetja til nýrra átaka og nýrra dáða og þá mun sigur vinnast að lokum“.