Keppnin um meistaratitilinn var ein sú jafnasta frá upphafi og á lokakafla mótsins áttu fimm lið af sex möguleika á meistaratitlinum. Sigur í síðasta leiknum gegn KR hefði tryggt Skagamönnum úrslitaleiki við Val og Fram.

Ekki var yfir mörgum sigrum að státa í fyrstu. Einn forystumaðurinn orðaði það svo „Töp eiga ekki að vera til að lama okkur eða draga úr okkur kjarkinn, heldur þveröfugt, til þess að hvetja til nýrra átaka og nýrra dáða og þá mun sigur vinnast að lokum“. 

Í upphafi keppnistímabilsins ríkti bjartsýni um gott tímabil, en óstöðuleiki kom liðinu illa þegar upp var staðið. Nokkur endurnýjun er á hópnum og ljóst að það verður á brattann að sækja næstu árin.

Skagamenn eru komnir með öflugt lið og talað er um að þátttaka þeirra hafi slegið leikmenn Reykjavíkurliðanna út af laginu. Frammistaða þeirra verki sem lyftistöng á þróun íslenskrar knattspyrnu. 

Í allastaði var þetta frá frábært ár fyrir Skagaliðið, þó ekki tækist að verja meistaratitilinn. Liðið ásamt liði Vals höfðu yfirburði yfir önnur lið. Upp úr þessu tímabili stendur þó fyrsti bikarmeistaratitill liðsins og nýtt markamet í deildinni.